महाराष्ट्र टाईम्स : नैतिकतेचा बुरखा...

मराठी वृत्तपत्रांची स्थिती आजघडीला काही विशेष चांगली नाही. नाव घेण्यासारखी वृत्तपत्रे अगदी एका हाताच्या बोटावर मोजण्याएवढी. त्यातही जसा संपादक असेल तशी दिशा वर्तमानपत्रे घेतात याचाही मराठी वाचक साक्षीदार आहे. ‘जुन्याकाळ’ च्या एका वर्तमानपत्रात एका ‘नव’ पक्षाबद्दल आणि त्याच्या नेत्याबद्दल बातम्या/अग्रलेख छापून येत होते. मग कार्यकर्ते त्याच्या जम्बो झेरॉक्स काढून पक्षाच्या फलकावर लावत असत! ‘परस्परं प्रशंसन्ति’ अशातलाच काहीसा हा प्रकार! असो.

‘लोकसत्ता’ चा मध्यंतरीच्या काळातला हिंदूविरोध/हिंदुत्वविरोध हा स्पष्टपणे पूर्वग्रहदूषित होता. त्यात काही कोर्ट केसेस झाल्या ज्या चालू आहेत आणि ज्यात संबंधितांनी घाबरून सपशेल माफी मागितल्याचेही समोर आले आहे. या साऱ्या प्रकारामुळे मग संबंधितांची उचलबांगडी म्हणा वा हकालपट्टी म्हणा; जे काही झाले त्यानंतर लोकसत्तेची दिशा पुन्हा बदलली. पण पूर्वीपासूनच लोकसत्ताच्या पुरवण्या वाचनीय असतात. चतुरंग आणि लोकरंग तर संग्राह्य असतात. त्यातले ‘दोन फुल एक हाफ’, ‘ऐकावे ते नवलच’, ‘मुक्तपीठ’, अशी काही सदरे तर कायम लक्षात राहतील.

सकाळ हे वर्तमानपत्र मला फार सुबक आणि स्वच्छ वाटते. स्वस्त असूनही उत्तम छपाई, सुंदर फॉण्ट आणि बातम्याही एकांगी वाटत नाहीत. श्री. कांबळे यांचे लेखनसुद्धा मला खूप आवडते. सकाळच्या पुरवण्यासुद्धा वाचनीय असतात.

पुढारी सुद्धा वाचनीय आहे. हिंदुत्वाबद्दल सडेतोड भूमिका, अन्यायाची चीड, बहुजनांची कदर हे या वृत्तपत्रातून स्पष्टपणे दृग्गोचर होते. मुंबईत तूर्तास विशेष वितरण नसल्याने वाचकांना पुढारी अजून समजलेला नाही.

महाराष्ट्र टाईम्स म्हणजे तर आंग्लाळलेला पेपर! आज दुर्दैवाने अशी स्थिती आहे की, अगदी ‘टाईम्स ऑफ इंडिया’ ची भाषांतरित आवृत्ती म्हणून जरी काढली तरी म.टा. चा दर्जा सुधारेल. धर्माच्या नावाने बोटं मोडायची, ‘सेक्युलर’ आहोत हे दाखवण्याची जी स्पर्धा आहे त्यात अग्रेसर होण्याचे स्वप्न पहायचे आणि शिवाय मुखपृष्ठावर वर मध्यभागी गणपतीचे दररोज वेगळे चित्र छापायचे हा कुठला दुटप्पीपणा? स्वीकारा की हिंदू संस्कृती या देशाचा मूलाधार आहे. सोंग टाकाल तेव्हाच शक्य होईल ना ते! असो. सामाजिक कार्यात बरीच दशके असलेल्या बाईंना मध्यंतरी भेटण्याचा योग आला तेव्हा त्या म्हणाल्या की ‘म.टा. वाचलात तर निद्रेतच राहाल.’ खरे वाटते ते. म.टा. ची वेबसाईट म्हणजे तर अश्लीलतेच्या सीमारेषेवर रेंगाळणारी  बनावट सज्जन व्यक्ती वाटते. कुणाला वाटेल की मी म.टा. ला लक्ष्य करतो आहे. पण अजूनही मी सध्याचा संपादक कोण आहे, विचारधारा काय आहे इत्यादी तपशील अजिबात तपासलेले नाहीत. आणि पुढेही कधी पहावे असेही वाटत नाही. पण आज कित्येक मराठी घरांमध्ये म.टा. जातो आणि त्यात लोकांचे विचार, भूमिका बदलण्याची ताकद आहे म्हणून या लेखात प्रामुख्याने म.टा. वर टीका केली आहे.

दिल्ली बलात्काराची घटना घडल्यानंतर सर्वांनीच स्वाभाविकपणे संताप, शोक व्यक्त केला. काळजीचे वातावरणही तयार झाले. प्रसारमाध्यमांनी समाजमनाच्या जडणघडणीत खूप महत्वाची भूमिका बजावायची आहे. पण आज दुर्दैवाने समाजाची नीतीमूल्ये ढासळायला प्रसारमाध्यमेही जबाबदार आहेत. चित्रपट, टी.व्ही. मालिका यांचा तर विचारच नको पण वर्तमानपत्रेसुद्धा स्त्रीचे चित्रीकरण अशा पद्धतीने करताना दिसतात की कुटुंबात आपला पेपर जातो त्यात शाळकरी मुले-मुली असतात या गोष्टीचा जणू त्यांना विसरच पडलेला आहे.

दिल्ली बलात्कार घटनेनंतर म.टा. ने १९ डिसेंबर २०१२ च्या आपल्या अग्रलेखातून कोण नैतिकतेचे धडे दिले. ‘राष्ट्राचा विचार’, ‘स्त्री-पुरुष नात्याची घट्ट वीण’, ‘स्त्रियांची असुरक्षितता’ असे तारे तोडले आहेत. आणि शिवाय पुढे म्हटले आहे, “आपल्या मिथक कथांमध्ये तरुणींच्या छेडखानीच्या कथांना एक रोमँटिक वलय प्राप्त झाले आहे .तरुणवयात पुरुषांना ते आपल्या मर्दानगीचेही लक्षण वाटते . पण याच कारणामुळे ग्रामीण भागातील लहान मुलीआणि तरुणी कायम भयाच्या सावटाखाली जगत असतात . गावपातळीवर मुलींच्या शाळागळतीचे मुख्य कारण हीछेडछाडच आहे . परंतु कौटुंबिक पातळीपासून पोलिसस्तरापर्यंत कोणालाही तो गुन्हा वाटत नाही . शहरातहीस्थिती वेगळी नाही . स्त्रियांकडे रोखून बघण्यात पुरुषांना गैर वाटत नाही . यात पांढरपेशे आणि पापभिरूम्हणवणारेही पुरुष असतात . आपल्या नजरेचा समोरच्या व्यक्तीला त्रास होत असेल , हे त्यांच्या गावीही नसते.” पुढे अग्रलेख म्हणतो, “बाई ही भोगवस्तू आहे हे समजण्याची सुरुवात इथून होत असते आणि पुढे तो अनेकांना आपला हक्क वाटतो .” पण स्वतः महाराष्ट्र टाईम्स या अशा प्रकारच्या भोगवस्तू दृष्टीकोनाला कारणीभूत आहे हे सोयीस्कररित्या विसरतो. कारण स्वतः म.टा. च्या वेबसाईटवर स्त्रीला ‘भोगवस्तू’ मानून स्त्रीदेहाचे उत्तान प्रदर्शन असलेले हजारो फोटो आहेत. त्यातले वानगीदाखल काही खाली दिले आहेत.

“हे एकाच समाजपुरुषाचेदोन चेहरे आहेत . आपण आपल्या आरशाची काच एकदा फोडून टाकावी , म्हणजे कळेल की पलीकडे आणखी एकचेहरा आहे आणि तो हिंस्र आणि विद्रूप आहे .” हे वरील अग्रलेखात म्हटल्याप्रमाणे म.टा. ला देखील लागू होते.  

जाहिरातींवर हल्ली पेपर चालतो म्हणतात. जाहिराती छापून उरलेल्या जागेत बातम्या छापायच्या अशी काहीशी परिस्थिती उद्भवलेली आहे. म्हणून पहिले पान असते एखाद्या गृहनिर्माण प्रकल्पाची जाहिरात. पण या जाहिराती जर अश्लील, बीभत्स असतील तर त्याला ठाम नकार देण्याचे धैर्य वृत्तपत्राने दाखवायला हवे. म.टा. चे वरील चित्र आणि व्हिडिओ प्रकरण हे कुणाला वाटेल जाहिरात म्हणून आहे. वेबसाईट चालवायची तर अशा जाहिरातीतून महसूल मिळेल इत्यादी. पण तसे नाही. वस्तुस्थिती अशी आहे की म.टा. स्वतः यात ‘रस’ घेऊन या फोटोज चे संकलन आणि प्रदर्शन करतो आहे.

म.टा. च्या नक्की कोणाची निवड? ताजं टवटवीत???

पहा वरील चित्रातील लाल चौकट. ‘आमची निवड’?!? ‘sexy models in bikini’ आणि ‘Lesbian Photo shoot for a cause!” ही यांची निवड? हे निवडीला बसले होते अशी सर्व चित्रे घेऊन? आणि त्यात ही त्यांनी निवडली त्यांना भावली म्हणून! हा म.टा. चा कोणता चेहरा म्हणायचा? की आंग्लाळलेल्या त्यांना यात काहीच वावगे वाटत नाही? टाईम्स ऑफ इंडिया ‘बॉम्बे टाईम्स’ या नावाने जी काही निरुपयोगी रद्दी वाचकांच्या गळ्यात मारतो त्याचेच हे मराठी स्वरूप तर नसेल? प्रश्न खूप झाले पण उत्तर साधे आहे. महाराष्ट्र टाईम्स ने त्वरित हा प्रकार थांबवावा आणि अश्लील चित्रांचे प्रदर्शन आणि त्याला देण्यात येणारे प्रोत्साहन हे थांबवावे. अन्यथा मराठी वाचक नक्कीच याचा गांभीर्याने विचार करतील. 

म. टा. च्या निर्लज्जपणाचा कळस

हिंदुधर्मो विजयताम् |

पुणे के समीप पिरंगुट स्थानपर स्थित है ‘झाँसी की रानी लक्ष्मीबाई लड़कियों की सैनिकी स्कूल’ | वहाँ इस ठंडी के सुहाने मौसम में उमड़ पडी थी भीड़ हिंदुत्व के पावन सिंधु में विहरनेवालों की | निमित्त था ‘विश्व संघ शिविर’ |

भारत में हिंदुत्व को लेकर चलनेवाला राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ एक अनुशासनबद्ध, बलशाली एवं सुसंस्कृत लोगों का संगठन है | हिंदू समाज को एक सूत्र में पिरोनेवाला विचार है हिंदुत्व | और संघ ने अपनाई है अनूठी कार्यपद्धती - शाखा ! घंटेभर की शाखा से निर्माण हुए स्वयंसेवक अन्यान्य भागों में जाकर शाखाएँ प्रारंभ करने लगे | ‘एक दीप से जला दूसरा’ | देशभर में फ़ैली हिंदुत्व की लहर |

भारत के बाहर रहनेवाला हिंदू भी पूरी तरह से असंगठित था | वहाँ के हिंदुओं को संगठित करने का कार्य प्रारंभ हुआ सन १९४७ में | दो स्वयंसेवक जहाज से  केनिया जा रहे थे | डेक पर परिचय हुआ और दोनों को ‘स्वयंसेवक’ होने का पता चल गया | वहीं फिर सूर्यसाक्षी से हुई संघ की प्रार्थना | यही भारत के बाहर की ‘पहली शाखा’! बाद में केनिया, मोरिशस, सुरिनाम, जर्मनी, अमरीका, इंग्लैंड, रशिया ऐसे देशों में नियमित रूप से शाखाएँ चलने लगी |

और धीरे-धीरे समय के साथ यह कार्य भी बढ़ा | परमपूजनीय डॉक्टर जी ने जो स्वप्न संजोया था, उस दिशा में कई कदम साथ में आगे बढ़ने लगे | भारत में भी और भारत के बाहर भी | भारत के बाहर हिंदू संगठित रूप से कार्यक्रम करने लगे, विश्वबंधुत्व के आवाज को, आवाहन को बुलंद करने लगे |

कार्यकर्त्ता प्रशिक्षण हेतू चलते हैं संघ शिक्षा वर्ग | इन वर्गों में विभिन्न भागों से स्वयंसेवक एकत्रित होते हैं, रहते हैं और अपनत्व के भाव की अनुभूती करते हैं | (http://vikramwalawalkar.blogspot.com/2010/07/blog-post_11.html) | इसी कार्यपद्धती के अनुरूप भारत के बाहर जहां संघ का काम चलता है वहाँ भी वर्ग होते है | परन्तु यह कार्यकर्त्ता एकत्रित आते हैं ‘विश्व संघ शिविर’ हेतू | पाँच वर्षों में एक बार भारत में होता है यह शिविर | २००० साल में केशवसृष्टी, मुंबई में तथा २००५ में गांधीनगर में संपन्न हुआ और इसी शृंखला में पुणे में हुआ २०१० का शिविर |

३५ देशोंसे ५१७ स्वयंसेवक-सेविकाएँ उपस्थित थी | इन में थायलैंड, श्रीलंका, मलेशिया, मोरिशस, अमरीका, जर्मनी, सुरीनाम, गयाना, केनिया, ऑस्ट्रेलिया, इंग्लैंड, फ्रान्स और ऐसे अन्य देशों से कार्यकर्त्ता उपस्थित थे | ५ दिन के शिविर का जाहीर समारोह बालेवाडी स्टेडियम पर संपन्न हुआ |

मंचपर उपस्थित थे राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ के परमपूजनीय सरसंघचालक जी मोहनजी भागवत, प्रमुख अतिथी विख्यात उद्योजक श्री. अभय फिरोदिया, राष्ट्र सेविका समिती की प्रमुख संचालिका माननीया प्रमिलाताई मेढे, और अन्य महानुभाव | स्टेडियम पर उमड़ पडी थी भीड़ राष्ट्रभक्त नागरिकों की | प्रस्तुत हुए कार्यक्रमों में पुणे महानगर और पश्चिम महाराष्ट्र प्रान्त के घोषवादकों का तथा रा. स्व. सेविका समिती के सेविकाओं द्वारा घोष के आकर्षक प्रात्यक्षिक हुए | संघशाखाओं के बाल स्वयंसेवकों ने शिवराज्याभिषेक का समारोह आखों के सामने खड़ा किया, रोमांचित कर उठे तुतारी के उच्चनिनादित स्वर |

पिम्परी से आये हुए बाल धुन में बजा रहे थे योगचाप (लेझीम) | घाटी लेझीम का अलग-अलग तालों पर एकसाथ बजना और लयबद्धता का प्रदर्शन यही साबित कर रहा था की उसी पुणे महानगरी में इन बालों को तैयार करनेवाले सैंकडो ‘दादोजी कोंडदेव’ हैं और उन में से कई उस स्टेडियम की भीड़ में उपस्थित थे | एक पुतला हटने से कुछ भी नहीं होता | क्योंकी राष्ट्रनिर्माण का कार्य पुतलों के नहीं पुरुषार्थ के आधार पर होता है |

विश्व संघ शिविर के शिक्षार्थीयों ने दंड के और व्यायामयोग के प्रात्यक्षिक प्रस्तुत किए |

प्रमुख अतिथी द्वारा दिया हुआ भाषण महत्वपूर्ण और सुसंबद्ध था | उन्हों ने संघ के स्वयंसेवकों की सराहना करते हुए ऐसे कार्य की आवश्यकता अधोरेखित की | जी.एन.पी बढ़ रहा है वह सरकार के कारण नहीं, अपितु आम जनता के कारण | और संभवतः सरकार उसपर ध्यान नहीं दे रहा है इसीलिये प्रगती हो रही है | आज चारों ओर जो घोटाले ही घोटाले दिखाई दे रहे है उनपर टिप्पणी करते हुए उन्होंने शासन कों आड़े हाथ लिया और मुझ जैसे कई उद्योजक साफ-सुथरा एवं भ्रष्टाचारमुक्त वातावरण चाहते हैं ऐसा कहा | केवल आर्थिक प्रगती ऐसे मूल्यहीन वातावरण में देश कों उन्नत नहीं बना सकती |  फिर हुआ भावपूर्ण एकल गीत | ‘बोधयित्वा संघभावं, नाशयित्वा हीनभावं..नवशताब्दे कलियुगाब्दे, हिंदुधर्मो विजयताम्’ |

शीतल मलयसमीरों के साथ सायंकाल के प्रकाश में गीत की उत्कट स्वरलहरें वातावरण कों और भावविभोर बनाती चली | परमपूजनीय सरसंघचालक जी का उद्बोधन सुनने के लिए सभी आतुर थे |

‘हिंदू दहशतवाद’ यह एक भ्रामक संकल्पना है, कारण ये दो शब्द परस्परविरोधी है | पहले ‘हिंदू दहशतवाद’ शब्दप्रयोग हुआ, फिर जबरदस्त प्रतिक्रिया पाने पर उसे ‘भगवा आतंकवाद’ कहा गया, और अभी वह बदल कर ‘बहुसंख्यक आतंकवाद’ यह शब्दप्रयोग प्रचलित करने का षड्यंत्र चल रहा है | पाकिस्तान ने भी कभी नहीं कहा यहाँ के जनता के बारे में, वह काँग्रेस कह रही है | ‘हिंदू’ को कभी अमरीका, रशिया, युरप में दहशतवादी नहीं कहा गया, परन्तु काँग्रेस ने करार दिया | इससे भारत की आतंकवाद विरोधी लढाई में बाधा आ सकती है, वह कमजोर हो सकती है | राज्यकर्ताओं पर जब कुर्सी बचाने का संकट आता है, तो वे संघ कों निशाना बना देते है, यह तो इतिहास है | संघ स्वयंसेवकों जैसे सुशील, सच्छील, सुसंस्कृत लोगोंके सिवा और किसको बली का बकरा बनाया जा सकता है? परन्तु  हिंदुत्व के विरोध में आनेवालों का जो होता है वही इनका भी होगा ऐसा उन्होंने इतिहास का स्मरण कराते हुए कहा |

विश्व में विकास हुआ है | सुख मिलता है, परन्तु समाधान नहीं | हिंदू जीवनदर्शन और हिन्दुस्थान की ओर विश्व निहारता है तो समाधान और शांति का मार्ग ढूंढने के लिए | हिंदुत्व ही विश्वबंधुत्व और शांति के पथ पर मनुष्यता को अग्रेसर बना सकता है | विश्व एक हो रहा है, कारण वह एक ‘ग्लोबल मार्केट’ बना है, ऐसा पश्चिमी चिंतन है, परन्तु हिंदुत्व “अयं निजः परो वेति, गणना लघुचेतसाम्, उदारचरितानां तु, वसुधैव कुटुम्बकम्” का उद्घोष युगों से करता आ रहा है | विश्व में ‘सक्सेस स्टोरी’ में लिखा जाता है, “he came, he saw and he conquered”, उसके आगे क्या? आगे क्या होना है, “he came, he saw and he conquered and then one day, he died!” परन्तु हिंदू चिंतन ही बताता है की विश्व और संसाधन केवल उपभोग की वस्तू नहीं, अपितु कुछ देने की, और त्याग की अपेक्षा करता है | स्वामी विवेकानंद जी ने भी कहा था की हिंदू को भगवान शंकर जी जैसे स्वयं विष प्रशन कर औरों को सुरक्षित रखने की लोककल्याणकारी भूमिका निभानी है | संत ज्ञानेश्वर ने अपने पसायदान में जो विश्वमंगल की प्रार्थना की है उसी को लेकर संघ चलता है | और इन सभी कारणों के लिए हिंदू का सुसंगठित होना आवश्यक है | संघ का कार्य ईश्वरी कार्य है, यह विश्वास सभी के मन में है, और उसी दृढता के साथ हम आगे बढते हैं |

संदर्भ :-

1.  www.hssus.org

      2.  www.hssuk.org

      3.  www.sanghparivar.org

      4.  www.geetganga.org

‘शिवतांडवस्तोत्र’

रावण खरंच वाटतो तेवढा वाईट होता का? आपण त्याला एका वाईटपणाच्या प्रचंड उंचीवर नेऊन ठेवलं आहे. सीतेच्या बाबतीत त्याने जे केलं, त्याला सर्वात महत्वाचं कारण मला वाटतं सीतेनेच त्याला पुरवलं. जनक राजाने लावलेल्या पणाला रावण आला. आणि त्याला शिवधनुष्य पेलता आलं नाही. ते अर्थातच पूर्वनिहित असेल. परंतु तेव्हा सीता हसली. एक स्त्री आपल्याला हसली आणि तेही भरसभेत, जिथे देशोदेशींचे राजे-महाराजे आलेत याचा अपमान वाटणं अस्वाभाविक नाही. त्या अपमानापोटी पुढचे अविचाराचे कृत्य घडले असावे. 

प्रस्तुत लेखनाचा विषय हा नाही. रावण शिवभक्त होता हा काही विवादास्पद विषय नाही.  ही गोष्ट बहुश्रुत आहे. परंतु रावणाने शिवभक्ती करताना एक ‘शिवतांडवस्तोत्र’ रचले आहे. ही माहिती मला नेटवर मुशाफिरी करताना समजली. मग मी ते ऐकलं. श्री. रमेशभाई ओझा यांनी म्हटलेलं स्तोत्र मला सर्वात जास्त आवडलं. स्पष्ट उच्चार, चांगली चाल इ. ह्या स्तोत्रातील शब्दांमध्ये ऊर्जा असल्याचं जाणवतं. केवळ अनुप्रास, संस्कृत शब्द चमत्कृती याही पलीकडे एक शक्ती ह्या स्तोत्रात जाणवते.

मग कोर्टात एका वकिलांनी सांगितलं की ‘गीताप्रेस’, गोरखपूर ने ‘स्त्रोत्ररत्नावली’ नावाचं एक पुस्तक काढलं आहे. ह्यात विविध स्तोत्रांचा संग्रह आहे. त्यात हे रावणकृत ‘शिवतांडवस्तोत्र’ मिळालं.

तुम्ही ऐकून पहा. आणि याची ऑडीओ प्रत हवी असेल तर ईमेल द्या. मी मेल करीन. 

शिवाय अजून एक ‘फ्युजन’ चालीचे सुद्धा आहे. 

 

ॐ नमः शिवाय | शिव शंभू सर्वांचे कल्याण करो.

पठतु संस्कृतम् -- वदतु संस्कृतम् |

एक सुंदर जाहिरात पाहण्यात आली. आपणही ती पाहिली असेल. 'बजाज डिस्कव्हर' या मोटार सायकलची जाहिरात. त्याच्या बर्याच जाहिराती आहेत त्यात भारतातील विविध आणि सामान्यत: अपरिचित अशा गोष्टी दाखवल्या आहेत. ह्याच मालिकेतील एक म्हणजे कर्नाटकातील 'मत्तूर' या गावात सर्वजण संस्कृत भाषेतच व्यवहार करतात. म्हणजे त्यांची बोलीभाषाच संस्कृत आहे.



ही गोष्ट अथवा आश्चर्य हे बहुतेक भारतीयांना अपरिचितच होते. 'संस्कृतभारती' ही संस्था गेली कित्येक दशके संस्कृत च्या प्रचार प्रसाराला वाहून घेऊन काम करते आहे. त्यांच्या पत्रकात अशा गावांचा उल्लेख आढळतो. आणि अशा अनेक संस्था आज काम करत आहेत. परंतु हे काम चालू असतानाच दुर्दैवाने आज जगात संस्कृत चा उल्लेख 'एक मृत भाषा' (a dead language) असा केला जातो. विशेषत: इंग्रजी शब्दकोशात असा उल्लेख आढळतो. परंतु आपल्या देशातील इंग्रजाळलेल्या मानसिकतेचे लोकसुद्धा असा उल्लेख करतात. मी कॉलेजातून अनेक प्राध्यापकांना असे प्रतिपादन करताना बघितले/ऐकले आहे. गंमत म्हणजे त्याच महाविद्यालयात संस्कृत शिकवले जात असते..परंतु लॅटीन या मृतवत भाषेच्या बरोबरीने संस्कृतचे थडगे बांधण्याची कोण घाई झालेली असते! संधी मिळाली तर दोघींनाही एकाच थडग्यात पुरतील. परंतु एक आश्वासक चित्र उभे राहते आहे.

संस्कृतचा वाढता संचार ही एक आनंददायक बाब आहे. आणि नेमके हेच या जाहिरातीतून प्रतिबिंबित होतेय. आता 'बजाज डिस्कव्हर' सारख्या वेगाने हा प्रसार व्हावा म्हणून आपणच प्रयत्न करावयाचा आहे!